Limot Na
Saturday, May 31, 2008Ordinary weekday. Breakfast [1:30pm]. Katabi ng mga plato at baso sa dining table ang isang laptop. Sa laptop ay nakadisplay ang latest chapter ng Naruto Manga (Chapter 400).
G1: Shucks! Ang ganda na ng istorya ng manga — pero bakit ganun parang hindi ko naman napansin kung kelan nawala yung cursed seal sa balikat ni Sasuke-kun? Saka bakit alam ni Naruto kung ano yung black flame na yun? Di naman nya nakita yun before ah.
B1: Oo andun yun, tanda mo pa nung unang encounter nila ni Itachi, nung ginamit nya yung black flame para makatakas sa loob ng tiyan nung higanteng palaka?
G1: Ahh.. dun ba yun.. [Pero nag-iisip pa rin] …Oo nga, dun nga yung nagsummon si ano ng frog! Ang tagal na nun ah, umeepekto na talaga ang memory enhancer sa kape mo!
B1: Oha, gumagana na talaga yung 8-in-1 na kape! …Teka, ano nga ba ulit yung pangalan nun.. si ano….
G1: Yung nagsummon? Oo nga eh teka alam ko yun e, di ko pwedeng makalimutan… Hmm…. .. .. … … … … … … .. … …. … Hala, teka Yung 3 Legenday Sannin yun e!! [Napakamot na ng ulo at nakakunot ang noo] … … … … … Hahaha! Ikaw alam mo na ba?? Ano ba yan nakakahiya ako nakalimutan ko!! Si Ero-sennin yun eh! … Orochimaru, Tsunade… Ero-sennin!
B1: Hahaha! Ero-sennin di pwede yun. Ano na..
G1: Alam mo na ba? Wag mo muna sasabihin! Kaya ko to teka
B1: Hinde hindi ko pa matandaan haha!
G1: Paunahan tayo makaisip!
B1: Sige isipin mo na [tumayo papunta sa ref]
G1: [Nagmadaling inopen ang manga archives nya at saktong nabuksan ang chapter na namatay si Ero-sennin] …alam ko na! Sheet di ko na kaya nagbukas na ako ng chapters. Jiraiya-sama!!
Moral of the story: Normal lang sa taong in mid-20s ang makalimot ng mga detalye na kahit kasing-fresh pa ito ng hamog sa umaga. Walang kinalaman ang kahit anong memory enhancer para maiwasan ito. Natural human mind phenomenon kung baga.
All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.




